Naam:		Eelco Sintnicolaas
Woonplaats:		Apeldoorn
Geboren:		7 april 1987 in Dordrecht
Lengte:		1.86m
Gewicht:		80kg
Opleiding:		Commerciële Economie aan de Randstad Topsport Academie in Deventer
Atletiekvereniging:		AV’34 Apeldoorn

Op zevenjarige leeftijd kwam ik in aanraking met atletiek. Ik ging meekijken bij de eerste atletiektraining van mijn zus bij Cialfo in Epe en zou zelf ook even meedoen. Het was leuk en gezellig dus ging ik vaker mee om daar te trainen.
Echter op dat moment tenniste ik nog fanatiek, ik speelde in de Gelderse selectie en was al gek van tennis sinds ik kon lopen. Dat was toen nog mijn sport nummer ëén.

Toen ik 10 was gingen wij naar AV34 in Apeldoorn. Hier was het trainen heel anders dan in Epe en daarnaast liepen er grote mannen over de baan waarvan ik redelijk onder de indruk was als klein jongetje. Ook de clubrecords waren indrukwekkend hoewel ik er nu toch ook wel een paar op mijn naam heb staan. Mijn liefde voor atletiek begon steeds meer te groeien, de verschillende onderdelen en de sfeer op de baan spraken mij erg aan. Meer dan de sfeer op en om de tennisbaan.Op mijn 12e stopte ik daarom met het tennissen.

Het lopen ging mij heel goed af. Ook de middellange afstanden en veldlopen in de winter, bij de D-junioren werd ik tweede op het officieuze Nederlands kampioenschap. Maar ik wilde wel alle onderdelen blijven doen. De meerkamp vond ik toen al geweldig. Toen ik C-junior werd (14 jaar) is mijn vader mij alvast polsstoktraining gaan geven, omdat we als 16- jarigen het polsstokhoogspringen ook in de meerkamp zouden krijgen. Officieel trainden de C junioren daar nog niet op. Het wierp zijn vruchten af. Binnen de meerkamp is het nog steeds een erg sterk onderdeel van mij.

Bij de A-junioren kwam de echte doorbraak, mede door de hele goede begeleiding van mijn trainers Ennie Nijhuis en Vince de Lange. In 2005 plaatste ik mij met 7080 punten voor deelname aan de 10-kamp EK junioren in Kaunas, Litouwen. Daar werd ik 14e, na een teleurstellende meerkamp, waar ik mijn aanvangshoogte polsstokhoogspringen miste in een stortbui. Wel heb ik daar ontzettend veel ervaring opgedaan, wat ik mee zou nemen naar het volgende seizoen.

In 2006 haalde ik indoor op de zevenkamp de Nederlandse titel met een nieuw Nederlands junioren record (5597 punten). In het outdoor seizoen behaalde ik ruimschoots de limiet voor de WK junioren in Beijing, China. Op de WK junioren in Beijing, China, behaalde ik een 8e plaats met 7416 punten. Dat hele seizoen had ik veel last van mijn elleboog met speerwerpen waardoor ik op dat nummer toch het nodige verloor.

2007 was mijn eerste seizoen als senior, indoor behaalde ik een Nederlandse titel bij het verspringen. De afstand van 7,65m was bijna een halve meter verder dan mijn vorige persoonlijke record en goed voor plaats 9 op de allertijden ranglijst van Nederland. Op een interland wedstrijd in Londen won ik het verspringen en mocht ik ook uitkomen voor Nederland op het polsstokhoogspringen. De eerste keer over de 5 meter grens. 5,05 m was ook goed voor een plaats 11 op de allertijden ranglijst.
Outdoor begon het jaar super, met verschillende pr’s. Met name viel op dat het met mijn snelheid wel goed zat met een aanzienlijke verbetering van mijn pr op de 100 meter.
Helaas scheurde ik in mei tijdens een wedstrijd verspringen mijn hamstring. De EK<23 kon ik niet meer redden, omdat de revalidatie te lang duurde. Einde van het jaar heb ik wel nog een tienkamp gedaan in Woerden, met 7466 punten scoorde ik hier een persoonlijk record maar ik had het idee dat er veel meer in zat.

2008 begon indoor gelijk weer goed. Twee Nederlandse titels, zevenkamp, 5827 punten, goed voor plaats 5 op de allertijden ranglijst en het verspringen twee weken later met 7,51m. Een kort, maar zeer geslaagd indoorseizoen.
Het buitenseizoen in 2008 ging een stuk slechter. Door een hardnekkige keelontsteking heb ik maar één tienkamp kunnen doen. Ik heb de tienkamp afgemaakt, maar kon totaal geen vermogen leveren.
Aan het eind van het seizoen ben ik geopereerd aan mijn amandelen waarna ik snel opknapte.

2009 was een zeer succesvol jaar.
In de winter won ik de zeer prestigieuze indoorwedstrijd op de zevenkamp in Tallinn (Estland). Met een score van 6036 punten zat ik slechts 35 punten achter het Nederlands record en plaatste ik mij met een eerste plaats op de wereldranglijst voor de Europese Kampioenschappen indoor in Turijn.
Hier scheurde ik helaas met het polsstokhoogspringen mijn hamstring waardoor ik de meerkamp niet af kon maken.
Ik eindigde het indoorseizoen op een 6e plaats op de wereldranglijst!

Outdoor was ik snel hersteld van mijn hamstringblessure.
Eind mei plaatste ik mij in Götzis (de grootste meerkamp ter wereld en door iedereen gezien als het officieuze Wereld Kampioenschap) met 8052 punten voor de Europese kampioenschappen onder 23 jaar in Kaunas en ook voor de wereldkampioenschappen in Berlijn.
17 juli 2009 mocht ik mij Europees Kampioen noemen bij de neo-senioren op de tienkamp. Met 8112 punten won ik de tienkamp in Kaunas!
Op de WK in Berlijn moest ik mij helaas na het hoogspringen afmelden met een blessure aan mijn enkel.
Al met al kan ik terugkijken op een topseizoen waarin ik de stap heb gezet naar de wereldtop. Internationaal had ik naam gemaakt en vanaf dit moment kan ik aan alle internationale meerkampen deelnemen.

2010 heeft een iets minder goede start van het wedstrijdseizoen indoor.
Na een heel goede trainingsperiode komt het er op de twee indoor zevenkampen nog niet helemaal uit qua puntentotaal. Wel win ik de Nederlandse titel op de zevenkamp, evenals de meerkamp interland tegen Spanje, Tsjechië, Frankrijk en Groot-Britannië. Tijdens deze meerkamp spring ik 5.40m polsstokhoog, goed voor een 6e plaats allertijden in Nederland. Wederom volgt een goede trainingsperiode zonder echte fysieke problemen. Op 29 en 30 mei word ik in Götzis 5e in “het sterkste deelnemersveld ooit”. Ondanks de slechte weersomstandigheden scoor ik een persoonlijk record van 8159 punten en verzeker ik mij van deelname aan de EK in Bacelona, eind juli 2010.